Stars, gezongen door Martin Mulholland - meer hier....

Mijn rapport, geschreven toen ik op de Jan Ligthartschool zat, begin jaren 50, in Gouda.   Ik kreeg het boek: "Alleen Op De Wereld"   als baby en mijn moeder begon het bijna TOEN al aan mij voor te lezen.   Zij las het me zeker voor toen ik nog heel jong was en sloeg gewoon de ergste gebeurtenissen over.   Maar ook was er "Oogst Der Tijden"   en Piggelmee.   Natuurlijk hield ik van lezen!

Dear fellow member of the Dutch Australian community.

Please help me celebrate my 65th birthday.

On October 8th, I become a pensioner.

I’m celebrating this by opening an exhibition of my paintings,
at the Tap Gallery, in Palmer Street, Darlinghurst, at 7 p.m.,
On Wednesday 8th October, 2008.

The exhibition runs from Monday 6 to Sunday 12 October.
The Tap Gallery is open daily, from noon until 6 p.m..



I was 12 years old. We were living in Matraville Migrant Hostel,
in 1956
and my mother and I were visiting another family
in one of the other rooms in those ex-army barracks.
The lady pointed to a drawing, on the wall, done by her daughter.
She was very proud.

I thought. Mmmmmmmmph! I can do that!
And that was a turning point.

When I was born, one of the presents was the book:

Alleen op de Wereld, by Hector Malot (from Sans Famille).

My mother read it to me, several times over, from when
I was far too young.

The illustrations were by Belgian-born (newspaper-) cartoonist,
Georges van Raemdonck.
I still have the book with the illustrations, coloured in by me,
when I was 7.

Now, part of the exhibition, are several paintings of young Remi,
Based on those illustrations by van Raemdonck.

My son and my daughter talked me into this way of celebrating
My irthday.
(They designed the flyer and they’ll be very much involved.)

They have called the event: Remembering an anthology.

I shall be remembering being brought to Australia, by my parents,
in May 1956, when I was 12 and my role-model had been my teacher,
at the Jan Ligthartschool.

In 1971, I called on him. He was then the principal, at that same school.
I reported to him that I’d copied him in Australia, in   every way, including playing
the piano-accordion to accompany my pupils, in lots of fun singing and games.

He had organised for me to get my first little piano-accordion,
and taught me the first few notes, just before we migrated.

I’ve enjoyed teaching here 37 years.
The kids have always been very much aware of my Dutch background.

Whenever I got a little cranky with my last class, one of the boys knew
how to crack me up (as they say). He’d grin and say: POTVERDIKKEME!

I hope you can come and look at my paintings.



Met vriendelijke groeten,

Joop Mul (Now: Jo Mulholland)

Some links:

http://misociety.com.au/?cat=1

http://www.redbubble.com/people/ozcloggie

http://www.freewebs.com/ozcloggie/

http://dutchfederation.org.au

http://dacc.com.au

Ik vertaal dit verhaal (Dat rijmt!) voor Willy. (Ik weet niet zeker hoe haar Engels er bij staat.)

Ik schreef het eerst in REDBUBBLE !

 

Gisteren reed ik naar   Surf Rd, in Cronulla en haalde daar mijn vijf ingelijsted schilderijen op. Dan door naar Short Street, Oyster Bay en daar liet ik ze achter om opgehangen te worden.    

Verleden jaar, was de eerste keer dat ik meedeed aan het   37th Annual Oyster Bay Art and Craft Festival. Al acht-en-dertig jaar haalt deze basisschool aardig wat geld binnen.  

Na zeven jaar . (Is het al zeven jaar!!!???) niet meer voor de klas staan, was het eventjes weer helemaar terug zijn in de sfeer die ik 37 jaar gekend had.  

Ik parkeerde naast de speelplaats. Er was een ingang. Daar zaten een paar meisjes die er lol in hadden om mensen zoals ik die niet helemaal de weg wisten, advies te geven.  

Ik was weer eventje onderwijzer.  

Nogal een verschil. Door al die spelende, rennende, schreeuwende, lachende kinderren heen te lopen, na zeven jaar met zeer oude mensen om gaan en verzorgings tehuizen en ziekenhuizen te bezoeken.

Eergisteravond had ik weer even dat gevoel. Ik had de papieren niet op tijd ingevuld en wilde weten of ik mijn schilderijen wel moest brengen. Ik belde en sprak met de dochter van één van de dames die dit organiseren.

Nee. Moeder was niet thuis. Ze was op de school om voorbereidingen te maken.

Ik belde dus de school en de directeur was aan de lijn.  

Ik ken hem aardig goed. Zijn vrouw werkte op mijn laatste school en hij en ik waren de coaches van de voetbal teams die onze schooltjes vertegenwoordigden, in de winter, op Vrijdagmiddag.  

Menige keer hebben we het scheidsrechteren gedeeld.

Eventjes sprak ik dus weer met een collega!

Alle vijf schilderijen zijn van kinderen. Twee zijn niet van echte kinderen maar gebaseerd op de illustraties van Georges van Raemdonck, in de 1940 editie van Alleen Op De Wereld, van Hector Malot. (Meegenomen naar Australië, in 1956.)

 

 

 

Het meisje hierboven, nu zeven jaar ouder weet dat haar portret er bij zal zijn. Was wel even zoeken. Maar heb haar gbeld. Zij vindt he erg leuk. Ze woont niet ver van Oyster Bay.  

Twee van de meisjes in het andere schilderij wonen, waarschijnlijk ook nog steeds in de buurt.

 
Via Redbubble, vertel ik de laatste tijd, mijn verhalen. Hier even wat voorbeelden uit REDBUBBLE.  

 

.....  

 

 

Van een dia die ik name, toen ik in Bourke, in het verre westen van Nieuw Zuid Wales werkte.

 

 

Ja. Hoor. De school staat er nog. Was even in de buurt. Het is hier niet alleen schoolvakantie. Maar dan ook nog Zaterdag.

Dit was mijn laatste school waar ik 11 jaar voor de klas stond. Niet te geloven!!

 

Zeg. Ik moet bekennen. Ik heb zoveel lol in Redbubble!!   Ik heb dus meer dan 10 jaar lang, nu al, met plezier Nederlanders (en Belgen, en Engelse mensen) vertelt over hoe het is om oud-Nederlander te zijn, in Sydney.   Nu doe ik dat even via Redbubble, met als grotendeels bezoekers die Australiers zijn.   Maar, gelijk al, had ik kontakt met een dame van Nederlandse ouders, die dan ook toevallig nog niet gek ver hier vandaan woont en, nog meer toevallig, woont, halverwegen tussen waar ik woon en waar ik eens per week naar toe ga om te schilderen.   En dan de topper, deze vrouw heeft zich nu ingeschreven om ook naar die klas te komen, als deze huidige winter vakantie, van twee weken, over is.   Joop! (Ozcloggie)   Leuk! KIJK MAAR HIER!!!!!

       

Ik werkte nog op Mascot Primary School toen ik op een dag weer een brief ontving van de Deaf & Blind Children Art Union. Zoiets ontving ik vier keer per jaar. Het was nu eenmaal voor een goed doel en je KON er een auto mee winnen. Op die dag bleek het dat dat precies was wat er gebeurd was. Ik HAD een auto gewonnen en kon mijn tweede-handse stationwagon (Waarmee ik goed opgegrepen was.) inruilen, samen met de auto die ik won, voor NOG een station wagon. Want ik was nu eenmaal bezig met de Art Teachers Conversion Course en moest wel eens grote schilderijen naar 'Old Sydney Tech.' nemen. Maar vooral had ik op weekeinden 12 voetballertjes in mijn auto. TOEN kon dat nog!

Herkent U die jongen, links, hierboven? Ja. Die heb ik nu twee keer geschilderd. Ik hoop dat hij gelukkig is. Op school was hij vaak bij mij, in de speelplaats. Hij moet nu rond de 40 zijn!

 

Van het begin af aan (1964, mijn eerste jaar voor de klas) gaf ik de leerlingen dansles, d.w.z., stijldansen, oftewel strictly ballroom. Meestal de gehele school. Zodat er een paar keer per jaar een dansavond gehouden kon worden voor de leerlingen.   Dus ook toen ik in Bourke was, in het verrre noord-westen van de staat van Nieuw Zuid Wales, waar het gedurende "Terms 1 en 3" heet was en gedurende de midden term (2) aardig koel.

 MEER HIER.....

 

 

 

 

Op deze school was er ieder jaar een 'thema' voor de 'staff photo'. dit jaar was het: haar.  

 

 

 

 

 

Ik paste gewoon niet, in die school. Het was maar één jaar, 1988. 200 jaar sinds de blanken hier kwamen. Veel feest. Maar op deze school wilde het voor mij niet lukken. Het leukste vond ik "Happy Hour".

In plaats van, met z'n allen naar de kroeg (pub), zoals andere scholen deden. (Kennen jullie: The Bill, de t.v. serie, uit Engeland?) Waren er altijd Vrijdags, na de sport, na school, een paar 'drinks', in de 'staff-room'.

 

Behalve de directeur was ik de enigste man, onder het personeel, behalve die andere man, die getrouwd was, met een andere man.

 

 

Deze school staat vlak bij het internationale vliegveld, van Sydney. Als de wind onze richting uit stond, of wat de reden ook was en de vliegtuigen via onze kant daalden, dan vlogen zij vlak boven de daken aan de andere kant van de straat en dan was er zo veel lawaai voor ongeveer een minuut dat ik geeneens kon uitleggen wie er nu weer stout geweest was en waarom.

Ja. Ja. In 1972 had ik 4A. Het was mijn eerste inspectie en ik werd gepromoveerd. Ik bewees dat ik met allerlei dingen bezig was. De inspecteur schreef een fijn rapport. Het volgende jaar zou mijn naam op Lijst 1 komen te staan. Er waren toen 4 lijsten. Hoe hoger je klom hoe mooier de omgeving van de school waarnaar je kon soliciteren. Dat is later veranderd.